*Buntunghininga*

Hindi ko mawari kung ano na ang eksakto kong nararamdaman sa puntong ito...kaya't hayaan nyo na muna akong bumuntunghininga...

Kakaiba pala yung pakiramdam na halos mag-isa ka na sa sarili mong boarding house...
Walang maingay at nangungulit, walang nagkukwentuhan at nagkakantahan..
Kung dating nakakaasar ang mga ingay (dalawang major exams kasi ang naghihintay kinabukasan), ngayong nasolo ko na ang aming kwarto at boarding house ay tila asar parin ako..
Mangyari kasi ay ako nalamang halos ang may pasok pa... at sila ay nasakani-kanilang mga bahay na, napapataba, nagpapaputi, nagsasaulo ng mga palabas sa telebisyon, at higit sa lahat... NAGPAPAHINGA.. -sarap isipin na maaabot ko rin ito matapos ang ilang araw nalamang...

*Buntunghininga ulit*
Pero bago ko maabot ang aking munting pangarap na ito... heto parin ako... mag-isa sa aming kwarto, bukas ang study lamp at kaharap ang mga notes at libro...

Nakakaasar!
wala akong makausap...
Gusto ko tuloy kumain ng penoy, chicharon at hopiang-ube...

================================================

LIGAYA at PAPURI! Buti nalamang at naimbento sa aming mahal na paaralan ang EXEMPTIONS! sana makarami tayo mga ginigiliw na kamag-aral!...hehe ^_^