tag:blogger.com,1999:blog-90921862011-07-09T01:00:48.444+09:00Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1146814351619201062006-05-05T16:02:00.000+09:002006-05-05T16:33:38.073+09:00namiss kita kayumanggi ko....<br />pasensya na kung ngayon lang ulit kita nadalaw para makipagkwentuhan.. and toxic kasi nung nakaraang sem, tapos pati summer ko ngayon naging toxic narin..pero andito na ulit ako kaya kwentuhan na ulit tayo... ^_^<br /><br />Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote ko at nagsummer ngayon...basta bigla ko nalang sinabi sa nanay ko na sobrang bait na mgeenrol ako.. tapos sabay luwas ng maynila at "poof!" naghihistology na ko ngayon...<br /><br />Marahil ay ayoko lang ulit mabagot at lumutin sa bahay at dumating sa punto na halos masaulo ko na ang lahat ng palabas sa tv mula umaga hanggang gabi,..<br />Iniisip ko narin na bawasan ang paghihirap ng thesis sa 2nd sem...<br />Ayoko rin na mautusan lagi sa bahay (bunso na kasi ako kaya ako tagabili ng suka sa Dely's store..hehe)<br />...at higit sa lahat huling summer ko na kasi to bilang bio student... *buntunghininga*<br /><br />*buntunghininga ulit*... fourth year na ko!... parang kelan lang e aanga-anga pa ko sa maynila at magisa laging naglalakad papuntang faura.. Pero ngayon... hehehe seniors na ang tawag samin at branded na kami na <strong>"graduating"...</strong> ang sarap pakinggan...pero nakakatakot ding isipin..<br /><br />marami pa kasing mahahalagang desisyon ang dapat ko pang pagisipan at pagnilaynilayan..<br /><br />At isa na dito ay ang tanong na: <strong>Magdudoktor pa ba ako??</strong><br />Ang dami kasing bagay na gumugulo pa sakin ngayon at mga dapat ko pang isaalang-alang<br />halos dalawang beses na kong nagdalawang isip na magNMAT (national medical admission test)<br />at ang dalawang forms ko ngayon para sa exam na yon ay hindi parin nagagamit..<br />ang mga review materials ko, hindi ko paring nagagalaw..<br /><br />hay naku... ang hirap magisip.. basta bahala na.. pagnangyari nalang siguro ang inaasam ko pagkagraduate.. saka nalang ako tutuloy..<br /><br />sa ngayon ay medyo malabo pa ang isip ko..<br /><br />sa ngayon, ang mga dadating ko na mga subjects pa at ang summer ang pproblemahin ko.. ^_^<br /><br />==================================<br />salamat!! and sarap ng pakiramdam na makapagsulat ulit!!<br />kita ulit tayo kaibigan sa susunod...<br />==================================<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-114681435161920106?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1136553322693609132006-01-06T21:39:00.000+09:002006-01-06T22:21:35.686+09:00=================================<br /><em>He who has the "why" to live can bear with</em><br /><em>almost any "how"</em><br /><em> - Nietzche</em><br />=================================<br /><br /><div align="justify">Buntunghininga...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Toxic nanaman,. lang katapusang mga exams, tambak na mga samu't-saring papers na dapat ipasa at kung anu-anong deadlines ang kailangang imeet...tapos sasamahan pa ng mga makukulit kong tutees.. hay..</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">nakakastress..nakakamanhid na nga minsan ang lahat ng ito,.. pero sige lang! laban lang ng laban! gawin na lahat ng makakaya sa abot ng makakaya..hindi mo na lang mamamalayan lumipas na pala..</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Subalit sa kabila ng lahat ng ito, maswerte din ko na nararanasan ko ang lahat ng "paghihirap" na ito..</div><div align="justify">dahil una sa lahat hindi ko naman ito matatanggihan at dapat na talikuran..sa halip ay dapat ko pa nga itong yakapin ng buung-buo at mahalin. Masaya ako kahit na pagod ang katawan at isip ko dahil sa puyat at may kakatwang kaligayahan na dulot ng tagumpay ang namamahay sa aking kalooban... tagumpay laban sa aking sarili dahil napatunayan ko sa aking sarili na kaya ko pala!.. na kaya ko pa palang malampasan ang aking mga kakayanan at mas lalo pa itong mapalago.. nakakatuwa..</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Totoo ngang bahagi ng buhay ang paghihirap.. subalit hindi lang pla ito dapat nilululon na lamang ng buo at kapag nalunok na ay wala na... ang paghhirap na nararanasan natin ay dapat nating namnamin at damhin.. at sa pagdama dito, makahanap tayo ng kahulugan kung bakit ito binibigay sa atin.. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">masasabi ko na masaya ako dahil nararanasan ko ang mga paghihirap na ito..</div><div align="justify">dahil sa tulong nito,.. nararamdaman ko parin na tao ako... at kung wala nito ay wala ng kwenta ang aking buhay..</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Ang drama.. nakakahilo tuloy.. hehe</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">basta ang bottom line..</div><div align="justify">"To live is to suffer and to find meaning in these sufferings is to survive"</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-113655332269360913?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1131507339869868162005-11-09T12:07:00.000+09:002006-07-08T12:09:16.186+09:00From a lady who knows herself so well,<br />overflows an emotion so candid, so strong<br />A love so pure her finite heart cannot contain.<br /><br />Her beloved inhabits the deepest of her soul,<br />creating a void whenever he is far<br />How she longs for a coming reunion, so sweet so fair.<br /><br />The love that made her feel complete,<br />even brought about awesome worries and fears<br />Does he have any idea on it's real strength and warmth?<br /><br />Could her words and deeds indeed reflect,<br />the overwhelming purity of her love for him?<br />The moon mirrors the warmth of the noonday sun.<br /> <br /> *****************<br /><br /><br />=======================================<br />*isang tulang aksidenteng nakita ko na nakasiksik sa<br />aking Organic Chem Journal ng maglinis ako ng gamit<br />nitong sem break...<br />*napag-alaman ko na ginawa pala sakin ito ng aking<br />boardmate at kaibigan na si Atty. Robinson Landicho<br />na ngayon ay nagtatrabaho na sa Supreme Court..<br /><br />Maraming salamat Kuya Robin sa pagsasatitik ng aking<br />nararamdaman sa aking minamahal at sa pasalubong<br />mong Hopiang-ube!.. ^_^<br />=======================================<br /><br />Title??? Oo nga noh... hmmm..ano kaya?<br />Wachutink? ^_^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-113150733986986816?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1125739739167277852005-09-03T17:54:00.000+09:002005-09-03T18:28:59.180+09:00===========================<br />Ngayong araw na ito ay nagexam kami<br />sa kinatatakutang<br />Invertebrate Zoo Lec (umaga)<br />at Laboratory (hapon)<br />===========================<br /><br />Grabe...<br />Para lang naglalakad sa love tunnel...<br />Ang sarap magexam lalo na sa laboratory,..<br />parang nagpapahinga ka lang at walang kang kaba na mararamdaman sa bawat sigaw ng prof ng "Move!"<br />Kahit hindi mo na idouble check ang paper mo sa bawat rest station.. ok ka na..<br />Ang dali talaga magsaulo ng mga worms! Ang galing nga kasi tatlong phylum ang inexam namin...<br />Ang dali ng exam...<br /><br />At higit sa lahat....<br /><br /><strong>Ang sarap mangarap ng gising.... WAAAaahhh!</strong><br /><strong></strong><br />PUSANG GALA!!!<br />Ang hirap ng exam sa lab!!!!!!!<br />Para tuloy lumabas pa na mas ok yung sa lecture... (sa palagay ko lang to ha)<br /><br />Nakakaasar talaga kasi hindi ko nakuha yung isang station! hindi ko naisip na <em>Turbatrix aceti</em> yun! five points narin yun... tsk tsk tsk<br /><br />Tapos, imbes na Order Strongylida e Order Sprironglida ang sagot ko sa order ng <em>Ancylostoma braziliense!</em> (diba isang malaking katangengotan..huhuhu<em>)</em><br /><em></em><br /><em>Tapos </em>feeling ko pa dun sa isang station dalawa ang egg ng <em>Enterobius </em>ang nakita ko<em>..</em><br /><em></em><br />At madami pang ibang katangahan na ayoko ng maalala...<br />Nakakaiyak... Pucha!<br /><br />Sana lang makaabot pa sa exemption point ang score ko...<br />pano kaya yun?... Hhmmmm...<br /><br />Kung i-oover the highest score ang test na yun..(sana lang!)<br />Wish ko...<br /><br />Mababa sana ang makahighest samin!..hehehe<br />Good Luck nalang! Kaya yan!!!!<br /><br />==================================<br />Laban lang! kaya yan!!!<br />Good Luck sating lahat sa mga exams pang dadating!<br />Physics naman ang sunod!...<br />naku...isang malaking GOOD LUCK talaga ang<br />kelangan natin dito... Osu!!! ^_^<br />==================================<br /><em></em><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-112573973916727785?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1122807037870924072005-07-31T19:03:00.000+09:002005-07-31T19:50:37.876+09:00Isang payapang araw iyon sa buhay ng mga estudyante (na lubhang mga "cute") sa ikatlong antas ng Biyolohiya sa Peyups manila...<br /><br />Isang magandang umaga ulit...<br /><br />Ganap na 8:30 ang aming unang klase non, at hindi pa dumadating ang aming prof na may "vertigo"...<br /><br />At sa wakas,.. dumating na sya.. bitbit ang mga papel namin sa nakaraang eksaminasyon..<br /><br />Sa tindig nya at porma ay hindi mo iisipin na may natatagong bagyo, daluyong, tsunami at kung anuano pang kalamidad sa loob nya... At yun na nga, sa mataray na pamamaraan, ipinamahagi na nya ang mga papael namin na meron ng mga iskor..<br /><br />LIGAYA! pasado ako at nakapasok pa sa exemption point sa finals...<br /><br />Masaya na sana ang lahat,..ng biglang may malalakas na hanging humampas sa aming mga mukha,..<br /><br />Ayan na!!<br /><br />Nagtataray este Nagyayabang nanaman siya!!<br /><br />Unang kahambugan:<br />1. <em>"Ang dali lang ng exam na to a! Bkit walang nakaperfect?! Actually ang level nito ay panghigh school lang... at actually i took this exam for only 20 mins! "</em><br />--Utang na loob! pano mo hindi matatapos yun ng 20 mins e ikaw ang gumawa ng halos kalahati ng exam! At bakit ka maghahanap ng perfect samin sa Physics exam? Major ba namin yan? FYI,.. Biology students kami... Hmp!<br /><br />2. <em>"Giancoli (ang book na ginagamit namin for physics 51 and 52) is for KIDS"</em><br /><em>--</em>Oo nah! Magaling ka na... Bakit kaya hindi mo sabihin yan sa head ng Physics sa Department of Pain and Sufferings Mo?<br /><br />3. <em>"Actually you dont have to compute sa exam na to... Alam nyo ba na hindi ako gumamit ng calculator simula nung 2nd year palang ako..nasira kasi kaya lahat ng computations nun iminamanual ko,.kahit yung mga square root..."</em><br /><em>-- </em>Point?? Kulang na lang sabihin nya na "Kaya nyo yun??" Asar...<br /><br />*Buntunghininga*<br />Madami pa! pero sa ngayon, hanggang dito na muna ako kasi tumataas ang blood pressure ko...grrrr..<br /><br />Kaya ang magandang umaga sana ng buong klase ay nauwi sa mga pagmumura at pagcocondemn sa isang lubhang mahangin na nilalang na to...<br /><br />Ok sana sya nung una... may palecture-lecture pa siya ng tungkol sa "Good Manners"... Maniniwala na sana ako...<br /><br />Pero biglang bumagyo...<br /><br />Bumaha ng kayabangan...<br /><br />Nadala na ang buong klase at bahala na kung anong mangyari sa hangin nya pagdating ng araw..<br /><br />sa araw ng Evaluation...<br />Bwahahaha!!<br /><br />=============================<br />Good luck sa mga Exams!!!<br />"Kaya natin toh!!"<br />=============================<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-112280703787092407?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1121438114182791052005-07-15T22:45:00.000+09:002005-07-15T23:35:14.200+09:00<div align="justify">Sisimulan ko muna ito sa paghingi ng paumanhin sa iyo Kayumanggi...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Pasensya ka na kung ngayon lang ulit tayo nagkita at nagkaututang dila, masyado na kasi akong maraming ginagawa at tila walan na akong oras upang makipagkwentuhan..</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Subalit wag kang magalala,..pagkatapos ng mga exams (kelan kaya to??) ay sa iyo agad ako tatakbo upang idetoxify ang sarili at walang tigil na magkwento ng tungkol sa mga invertebrate organisms, kagaya ng <em>Naegleria sp., Giardia lamblia</em> atbp, sa water and osmotic potential ng plants, sa kaklase kong maraming ikinikwento tungkol sa mga discepancies sa bible (Jorrel) ^_^, sa prof ko sa Physics na nagwalk out sa klase namin dahil lubha daw kaming maingay, sa kanyang pagkakatumba sa harap ng klase sa first day of school (pinaghihinalaan niyang may vertigo siya..shishi), sa kabulukan ng political system ng bansa, at sa iba't iba pang mga bagong bagay na nagpapakamot ng aing ulo at nagpapatumbling sa kin ng biglaan..</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Sa susunod nalamang ha...sa totoo lang agaw lang ang oras na pinagsasalunan natin ngayon kasi may susuungin pa ko bukas na pagsusulit na ukol sa mga Protozoans sa aming Invertebrate Laboratory,.. *Buntunghininga* ang TOXIC!</div><br />Pero kaya yan!! ^_^<br /><br />==============================<br />Battle cry for the sem:<br />"Kaya yan!" (sabay taas ng kamao na tila<br />kumakanta ng Himno ng Peyups!)<br />Shishuwee!... ^_^<br />==============================<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-112143811418279105?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1115467911703413682005-05-07T21:04:00.000+09:002005-05-11T15:06:42.490+09:00Sa wakas! nakapag-blog na ulit ako...<br /><br />Siguro ay nagtataka kayo at bigla na lamang naiba ang nakapost dito...<br /><br />Bangag kasi ang gumawa nun tsaka lang kakwenta-kwenta ang flow ng cranial juices ko nung mga ka-orasang yaon... ^_^<br /><br />Kaya't heto muli ako at nagpapalakbay ng aking diwa upang may maisulat na may katuturan sa espasyong ito...<br /><br />============<br />junta de una!!!<br />(tama ba yun? shishishi)<br />============<br /><br />SHOCKABOLISTICS!!!<br />Grabe talaga ang mga nagdaang araw...<br /><br />Ang inyo kasing abang lingkod ay nahalal sa organisasyon ng mga kabataan sa aming simbahan...ANTIOCH po ang pangalan nito!<br /><br />Oooops..Hindi po ito pangalan ng isang gamot o kaya ang sikat na sikat na pamurga huh!<br /><br />Ito po ay isang parish-based org na siyang nagsasakatuparan ng mga layunin ng simbahan<br />at buong sambayanang Kristyano, binubuo ito ng mga baliw na kabataan na may matatag na pananalig kay JC ..(shishuweee!)<br /><br />At isa sa mga aktibidades namin ay ang pagkakaroon ng isang weekend seminar...<br /><br />At Grabacious! ngayon na itong dadating na Biyernes, Sabado at Linggo...<br />Kinakabahan na kohh!! Ang dami2 pa naming gagawin at pupuntahan..<br />Tapos mamamaraka (pamamalengke ito sa aming wika.. hehe) pa kami sa Biyernes ng alas-dose ng madaling-araw at makukuse (pagluluto naman ito sa aming lokal na dila.. hehe ulit!) pa sa mga araw na yaon..<br /><br />buti nalang marunong akong magluto ng...<br />Adob...ng Nilag...ng Puche...ng Sinig...at iba pang Putah... ^_^<br /><br />Good Luck nalang samin!!! pero alam ko na kayang kaya namin itohh!<br />Siyempre, dahil, sapagkat...kasama namin si JC!!<br /><br />Sige God Bless sa ating lahat!!<br /><br />MAHAL KITA! pakipasa...shishuweee!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-111546791170341368?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1113299846790479012005-04-12T18:16:00.000+09:002005-04-12T19:00:43.830+09:00Naasar ako!....<br /><br />Sa tanang buhay ko ng pagche-chem ngayon lang ako makakaranas magremove...<br />at take note <strong>laboratory</strong> pa!<br /><br />Pakiramdam ko naman ginawa ko ang lahat ng aking makakaya,<br />Bakit naman kasi binigyan kami ng isang prof na hindi nagtuturo at walang awa sa<br />mga estudyante.. (understatement pa po ito! promise!)<br /><br />Walang pakialam <strong>kung hindi nya naituro ang lalabas sa exam</strong>..(alam mo ba ang pakiramdam ng nageexam na hindi mo alam kung nong ginagawa mo?)<br />Pumapasok na dalawang oras late...(at minsan may ch*kin*ni pa!)<br />Sobrang <strong>tamad</strong>... (muli, isa itong understatement)<br />At kung magbibigay lamang ng problem set e yun pang <strong>hindi mapapakinabangan </strong>pagdating ng exam... (walang kakunekuneksyon sa mga exams na lumalabas)<br /><br /><strong>B*tch!</strong><br /><br />Gusto kong umiyak na hindi ko maintindihan...<br /><br />Siguro may pagkukulang pa ako...<br />Pero sa totoo lang sobrang pag-aaral na ang ginawa ko dito...(understatement ulit ito!)<br /><br />Andami ko pa namang gagawin sa simbahan ngayong bakasyon...<br />Tapos may tinututor pa ko araw araw...<br /><br />Nakakastress...<br /><br />Nakakaiyamot...<br /><br />Nakakaasar...<br /><br />Nakakaiyak...<br /><br />*Buntunghininga*<br /><br />Sa bagay, kakayanin ko naman yung exam na yon! ^_^<br />Gusto ko lang ng may mahihingahan...<br /><br />Buti nalang may <strong>Teacher's Evaluation</strong>!<br />Sana mabasa na nya kung gano sya binagsak ng buong section...<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><strong>Sigaw ng Kabataan!</strong><br /><strong>IBAGSAK! TANGGALIN SA SERBISYO! </strong><br /><strong>~(MC) </strong><strong>BWISET! </strong><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-111329984679047901?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1112086711148115582005-03-29T17:15:00.000+09:002005-03-29T18:12:33.830+09:00*Buntunghininga*<br /><br />Hindi ko mawari kung ano na ang eksakto kong nararamdaman sa puntong ito...kaya't hayaan nyo na muna akong bumuntunghininga...<br /><br />Kakaiba pala yung pakiramdam na halos mag-isa ka na sa sarili mong boarding house...<br />Walang maingay at nangungulit, walang nagkukwentuhan at nagkakantahan..<br />Kung dating nakakaasar ang mga ingay (dalawang major exams kasi ang naghihintay kinabukasan), ngayong nasolo ko na ang aming kwarto at boarding house ay tila asar parin ako..<br />Mangyari kasi ay ako nalamang halos ang may pasok pa... at sila ay nasakani-kanilang mga bahay na, napapataba, nagpapaputi, nagsasaulo ng mga palabas sa telebisyon, at higit sa lahat... NAGPAPAHINGA.. -sarap isipin na maaabot ko rin ito matapos ang ilang araw nalamang...<br /><br />*Buntunghininga ulit*<br />Pero bago ko maabot ang aking munting pangarap na ito... heto parin ako... mag-isa sa aming kwarto, bukas ang study lamp at kaharap ang mga notes at libro...<br /><br />Nakakaasar!<br />wala akong makausap...<br />Gusto ko tuloy kumain ng penoy, chicharon at hopiang-ube...<br /><br />================================================<br /><br />LIGAYA at PAPURI! Buti nalamang at naimbento sa aming mahal na paaralan ang EXEMPTIONS! sana makarami tayo mga ginigiliw na kamag-aral!...hehe ^_^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-111208671114811558?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1109687759601643492005-03-01T21:59:00.000+09:002005-03-02T17:31:10.836+09:00<div align="justify">========================</div><div align="justify">ANG SAYA! Tatlong linggo nalamang at </div><div align="justify">bakasyon na!!!!</div><div align="justify">Subalit nakakalungkot ding isipin na</div><div align="justify">meron pa kaming labintatlong (13) major</div><div align="justify">exams na dadating...</div><div align="justify">(Pano kaya yun pagkakasyahin sa 3 linggo?)</div><div align="justify">Bahala na si Batman!</div><div align="justify"></div><div align="justify">========================</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Mula sa pagka babad sa formalin, sa malansang amoy ng pusa at sa </div><div align="justify">pagkasunog ng mga balat sa kamay dahil sa chloroform at kung anu-ano pang chemicals sa Biochem,.. andito muli ang inyong abang lingkod upang magbahagi ng aking mga nasasaloob at upang idetoxify ang aking sarili...^_^</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">At dahil NAMISS ko ito...hehe</div><div align="justify">merong akong DALAWANG kwento na nais ibahagi...</div><div align="justify">(Excited?!)</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">===================</div><div align="justify">Unang JUNTA...</div><div align="justify"><strong>(UsaPANG baYseksWAL)</strong></div><div align="justify">===================</div><div align="justify"></div><div align="justify">Tagal ko nang iniisip kung bakit may mga tao sa ating lipunan na pinipili at ninanais na maging <strong>bisexuals</strong>... Ano ba ang nagiging basehan ng mga tao upang matawag ang sarili bilang ganito? Kelan mo masasabi na bisexual ka na at kailan pa nagkaroon ng konseptong ito?</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Hanggang sa isang umaga sa klase ko sa Zoo 102 (Comparative Vertebrate Anatomy) kay Maam Meggie,. bigla nalamang niyang nabanggit na. <strong>tayo daw lahat ay isinilang na BISEXUALS,.. </strong>Ang pakahulugan nito ay meron tayong dalawang posibleng kasarian nung tayo ay iluwal dito sa mundong ibabaw...</div><div align="justify">At ayon din naman kay kumapareng George C. Kent, (manunulat ng aklat na <em>Comparative Anatomy of Vertebrates</em>),</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><em>"During early development the gonads are indistinguishable as to sex, and they have the potential to become either ovaries or testes, given appropriate stimuli"</em></div><div align="justify"><em>.</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"></div><div align="justify">Sa makatuwid ay tama nga ang nabanggit ni Maam Meggie.. Bisexuals nga tayong lahat ng tayo'y ipinanganak!</div><div align="justify">Nagkaroon nalamang ng pagbabago at pagkakakilanlan sa lalaki at babae ay nang dahil sa pagbabagong hormonal at pagdedevelop ng bawat organo sa katawan.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Nakakatuwang isipin noh?</div><div align="justify"></div><div align="justify">Na sa ating lipunan na hindi pa ganap tanggap ang pagkakaroon ng mga nilalang na piniling maging bisexuals ay isinilang palang ganito...</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify">Wala lang!</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">====================</div><div align="justify">Pngalawang JUNTA...</div><div align="justify"><strong>(LUmanG-BAgo)</strong></div><div align="justify">====================</div><div align="justify">Malipat naman tayo sa Kasaysayan..</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ukol naman ito sa pagiging LIBERATED ng mga kababaihan at maging mga kalalakihan sa panahon ngayon,..</div><div align="justify">Sinasabi ng ilan na nabibilang na daw sa mga daliri ng pusa (para maiba naman! hehe) ang mga kababaihang konserbatibo, "MAKALUMA" at mala-Maria Clarang hindi makabasag-pinggan.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ang mga kababaihan na daw ngayon ay "Modern" na masyado at lubhang liberated..</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Pero teka.. "modern" at "makaluma"? </div><div align="justify"></div><div align="justify">Tama kaya ang paggamit natin sa mga konseptong ito?</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Kung ating tututukan ang mahabang kasaysayan ng ating bansa, at babalikan ang mga panahong hindi pa tayo naiimpluwensyahan ng ibat-ibang kultura, ang mga kababaihan at kalalakihan ay namumuhay na sa pamamaraan na maari nating sabihing "liberated"..</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Paano ka'mo? </div><div align="justify"></div><div align="justify">Narito ang ilan sa mga naganap noon:</div><div align="justify">.</div><div align="justify">* Ang mga kababaihan noong panahong yaon ang siyang pumipili ng kanilang magiging asawa,..sinasabing sila ang siyang nakikipagaway sa ilang babae sa kanilang lugar sa oras na may napusuan na sila...(na nagaganap ulit ngayon)</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">* Sa kanilang pananamit naman, masaya na ang mga tao noon na mayroon silang taklob kahit ang mabuhok na bahagi sa gitna ng kanilang mga singit..(para ding ngayon! joke! hehe ^_^)</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">* Uso na rin dati ang mga lalaking nagpapanggap na babae (popular sa tawag ngayon na "bakla", "badingger-Z" o kung anong nais nyong itawag sa kanila!) Yun nga lamang, mas kilala sila noon sa tawag na <strong>babaylan.. </strong>ngunit hindi naman ibig sabihin nito ay homosekswal na lahat ng babaylan. Meron lamang paniniwala noon na mas nararapat na babae ang mga babaylan na ito. Sila<strong> </strong>ang mga manggagamot sa kanilang lipunan na kinakailangang magsayaw at magawa ng ibat ibang ritwal..</div><div align="justify">Pinaniwalaan din noon na ang mga babaylan na lalaki ay nakikipagtalik narin sa mga kabaro nila upang mas maging makatotohanan ang kanilang pagganap sa pagiging babae.. Nagbabayad narin sila ng kung anu-anong pagkain o ginto sa mga lalaking pumapasok sa kanilang tirahang kubo. </div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Liberated hindi ba?! </div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Nagkaroon nalamang tayo ng konsepto ng pagiging "konserbatibo" sa pagdating ng mga Espanyol.</div><div align="justify">Nagawa kasi nilang ikulong ang gampani ng mga kababaihan sa tatlong <strong>"Ks"</strong> at ito ay ang <strong>kusina, kumbento at kama...</strong>Nagawang itanim sa ating mga isip sa panahong ito ang mga katangian ng pagiging mahinhin at ang pagiging hindi makabasag pinggan...</div><div align="justify"></div><div align="justify"><div align="justify"></div>Sa mga paghahaing ito ng dalawang bahagi ng pagiging "moderno" at "makaluma" sa ibat ibang panahon sa ating kasaysayan,</div><div align="justify">.</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Naisip ko lamang,...</div><div align="justify">Hindi kaya baliktad kung ating sasabihin na MODERNO ang pagiging liberated at MAKALUMA naman ang pagiging mahinhin at mala-Maria Clara? Dahil mas nakita ang mga katangian ng pagiging LIBERATED sa ating mga ninuno, sa tingin ko ito ang mas nararapat nating tawagin na MAKALUMA..</div><div align="justify">.</div><div align="justify">At dahil naman sa panahon palamang ng pagdating ng mga Espanyol natin nakuha ang konsepto ng pagiging "mahinhin" at "koserbatibo" (na mas maaga) hindi kaya mali na tawaging MAKALUMA ito, bagkus ay ito pa ang dapat nating tawaging MODERNO?</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Kaya mula ngayon "moderno" na ang dapat tawag sa mga mahinhin,.. at "makaluma" naman sa mga liberated.. </div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Sa tingin mo?</div><div align="justify">.</div><div align="justify"></div><div align="justify">^_^</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110968775960164349?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1108121150357670392005-02-11T19:11:00.000+09:002005-02-11T20:55:48.386+09:00<div align="justify">===================================================<br />Matapos makalaya ng bahagya sa katoxican ng acads ay muling<br />nagbabalik ang inyong abang lingkod upang magbahagi ng isang<br />kwento na maaaring "napapanahon" sa araw ng mga puso.. ^_^<br />Happy Valentines Day sa inyong Lahat!!!<br />===================================================<br /><br />Naramdaman mo na ba kahit minsan na parang <em>kulang</em> ka?<br />Yung parang may butas sa sarili mo..<br />Tapos may iniisip ka at gustong gawin pero kahit anong pilit mo, hindi mo magawang hukayin sa utak mo kung ano yun? Ayaw mong umalis sa kasi baka may naiiwan ka o kaya naman meron kang hindi pa nagagawa..<br />Tapos maglalakad ka lang ng maglalakad ng hindi mo alam kung saan pupunta at kung nasaan ka na..<br /><br />Hanggang sa maisip mo na kailangan mo nga palang pumasok sa eskwelahan..(nakalimutan?! hehe)<br /><br />Nang makarating ka na sa sakayan.. naisip mo na wala ka nga palang dalang barya at ang tanging laman ng iyong pitaka ay <strong>limangdaang piso.</strong><br />Pero dahil nga wala ka ng oras, sasakay ka narin..<br />Pagabot mo ng pera sa drayber..<br /><br />"Saan 'to?!"<br /><br />"Dyan lamang po sa ikatlong kanto.."<br /><br />Kasunod na nito ang walang maliw na pagsesermon ng drayber kasabay ang masamang pagtingin nya sayo..<br /><br />Pagbaba, naglakad ka..<br />Hindi mo parin maisip kung ano ang <em>kulang</em>.. ang butas na kailangang mapuno..ang dapat mo pang gawin..<br /><br />Malapit ka na sa gate ng school nyo..at habang kinakapa mo ang iyong ID sa bag.. nalaman mong hindi mo pala ito nadala..<br />Sinundan na ito ng isang mahabang paliwanagan sa mga epal na sekyu.. At sa huli ay mapipilitan ka narin na pumirma sa <em>visitor's list </em>kahit na isa kang lehitimong estudyante ng inyong paaralan.<br /><br />Habang paakyat ka sa mga hagdan ng inyong paaralan patungo sa iyong unang subject hindi parin humihiwalay sa isip mo kung ano ang dapat mo pang gawin..<br />Pagdating sa room nyo makikita mo nalamang ang mga kaklase mo na mga nasubsob sa mga notes nila at mga libro..<br /><br />"Anong meron?"<br /><br />"Hah?! hindi mo ba alam? May exam tayo ngayon!"<br /><br />Syempre, ikaw naman..matataranta at pilit na isasaksak ang mga impormasyon sa utak sa loob ng dalawang minuto..<br /><br />Habang nageexam tumitining parin sa isip mo kung ano ang <em>kulang</em> na 'yon. Hanggang sa mapatitig ka nalang sa kawalan. Mayamaya, sumigaw ang prof ng..<br /><br />"Ok, pass your papers! finish or not finish.."<br /><br />Pagtingin mo sa papel mo number 5 ka palang..<br /><br />Pag-uwi mo..hindi mo parin mapagtato kung ano ang bagay na yun na kanina pa umuurik sa utak mo..<br /><br />Nang biglang may nagtext! Galing kay John..<br />ang dati mong mahal na ipinagpalit ka lamang sa iba..<br /><br />"Aba! At nakakaalala pala..at nagyayakag pang kumain sa labas!"<br /><br />Pumunta ka narin sa lugar na pinag-usapan nyo.. at ng magkita kayo at napatitig ka sa mata niya, naramdamn mo ang <em>init at pagmamahal </em>nya dati..<br /><br />Pero kahit na kasama mo sya, ang kakaibang pakiramdam ng pagiging <em>kulang</em> parin ang nasa isip mo.. Habang kumakain, parang kakaiba parin ang nararamdaman mo..<br /><br />"Hoy! Nakikinig ka ba skin?.. ang sabi ko MAHAL pa kita..at gusto kong malaman mo na ikaw lamang babaeng minahal ko"<br /><br />Bigla nalamang napatigil ang mundo mo, tumining ang mga salitang ito sa utak mo.. ang sarap pakinggan ito na nagmumula sa kanya.. Subalit parang sinampal ka kasi mali..<br /><br />"Tama ba ang narinig ko? Pwede ba tumigil ka na?! Sinabi mo dati, tayo na ngang dalawa. Tapos ipagpapalit mo lamang pala ako sa iba?! Sa tingin mo maniniwala pa ako sa'yo?!"<br /><br />Tumitig lamang sya sayo at sabay hinawakan ang iyong mga kamay..<br /><br />Nang bigalang tumunog ang cellphone mo.. ang kapatid ni John, tumatawag...<br /><br />"Hello?"<br /><br />Umiiyak ang nasa kabila ng linya,<br /><br />"Ate..wala na si kuya..nabangga ang kotse nya kanina..<br />dead on arrival na sya sa ospital..Ate...wala na si kuya.."<br /><br />"Ha?! Pano nangyari yun?"<br /><br />Bigla ka muling napatitig sa mga mata ni John.. punung-puno parin ito ng init at pagmamahal.. at nagsalita muli sya..<br /><br />"Alam mo ba yung pakiramdam na parang <em>kulang</em>?<br />Yung parang ayaw mo pang umalis kasi parang dapat may gawin ka pa?<br />Hindi ba sinabi ko sa'yo dati na ikaw ang gusto kong makasama hanggang sa huling hininga ko at oras ko dito sa mundo?..<br />Sana hindi mo rin maramdaman ang ganito.. ang pakiramdam ng pagiging KULANG.."<br /><br />At habang may bumabagsak na luha sa aking mga mata..<br />patuloy ding lumalabo ang pigura ng mukha nya..<br /><br />Hindi ko na sya maaninag...<br /><br />Wala na sya.. </div><p> </p><p> </p><p align="center"><em>*The End*</em></p><em></em><p align="left"><br />====================================</p><p>Pahabol... ^_^</p><p>====================================</p><p>Magtatanong lang po...</p><p>* Ang uod ba kapag namatay, uuudin din?</p><p>* Ang lason ba kapag expired na nakakalason parin?</p><p>* Pwede bang magsoftdrinks sa coffee break?</p><p>* Bakit merong "fall down"? may "fall up" ba?<br /></p><p>EXCITED na ko! bukas makikita ko na ang mga kaklase ko na mga nakagown at mga lalaki na naka coat and tie..Salamat kay Cathy na magdedebut bukas... and infairness sa Makati Shangrila ito.. Natutuwa ako... ^_^</p><p></p><p>ISA pa po... meron nanaman kaming bagong pusa na ididissect..</p><p>Yung dati namin na nagngangalang Artemis ay kasalukuyan na kasing nagdedecompose ngayon at pinagpipiyestahan ng mga maggots.. Ano na kaya ang ipapangalan namin sa kanya ng kagroup ko na si Kenneth (exposure! :D) </p><p>Maligayang araw ng mga SoPu! </p><p>Mahal ko kayo! hehe ^_^</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110812115035767039?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1106654028386763322005-01-25T18:57:00.000+09:002005-01-28T00:50:27.380+09:00====================================================== <br />Nagkaroon kami ng isang paglalakbay sa Bundok ng Makiling noong nakaraang Sabado, ika-dalawamput dalawa ng Enero. Wala lang! gusto ko lamang po ibahagi! hihi ^_^ <br />====================================================== <br /> <br />Simula pa noong akoy bata, namulat na ako sa mga ibat-bang kwento ng kababalaghan at mga alamat. Nakakatawa man sabihin at aminin ay may mga ilan sa mga kwentong ito ang aking pinaniwalaan at hanggang ngayon ay saulo parin at kinaaaliwan.. <br /> <br />At isa na nga dito ay ang aking pagkahilig sa mga diwata. Sa hindi malamang kadahilanan ay nagkaroon ako ng interes sa kanila at sa mga kwento ukol sa kanila.. <br /> <br />Hanggang sa dumating ang araw na ako ay pupunta sa isang kabundukan na siyang pinaniniwalaang pinaninirahan ng isang diwata na akin din kinaaaliwan.. ang Bundok ng Mariang Makiling. Kasama ang aking mga kagrupo sa Botany 109, nagsuri kami at naghanap ng mga halaman na siyang aming pag-aaralan.. <br /> <br />Nakakatuwang isipin na akoy naglalakbay sa isang lugar na siyang nabbabalutan ng misteryo at kwento, at sa bawat hakbang at simoy ng hangin na aking nalalanghap ay tila nararamdaman ko ang presensya niya at naririnig ang kanyang malamyos na tinig na siyang nagpapaginhawa ng aking pakiramdam.. <br /> <br />At matapos ang paglalakbay na ito nasabi ko sa aking sarili na babalik muli ako sa mala-paraisong lugar na ito... Ang Bundok ng Mariang Makiling..^_^ <br /> <br />Narito ang ilan sa mga larawan namin.. Aliw! <br /> <br /><div align="center"> <br /><img src="http://img.photobucket.com/albums/v281/chinggay06/Bench2.jpg" /> <br /><strong>Mga Nabubuhay Upang mag-aral ng Buhay! ^_^</strong> <br /> <br /><img src="http://img.photobucket.com/albums/v281/chinggay06/pic066.jpg" /> <img src="http://img.photobucket.com/albums/v281/chinggay06/pic063.jpg" /> <br /><strong>The BioBoys</strong> and<strong> BioGirls!</strong> <br /> <br /><img src="http://img.photobucket.com/albums/v281/chinggay06/PHTO0286.jpg" /> <br /><strong>Panaghoy sa Suba (Makiling Version)</strong> <br /> <br /> <br /> <br /><img src="http://img.photobucket.com/albums/v281/chinggay06/PHTO0282.jpg" /> <br /> <br /><strong>The Botany Dream Team! <br />(sedricke, chinggay, jayr, at kenneth)</strong> <br /> <br /> <br /> <br />Ang saya!! ^_^ <br /></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110665402838676332?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1105680252858936612005-01-14T14:12:00.000+09:002005-01-14T14:24:12.856+09:00====================================== <br />Pasensya ka na KAYUMANGGI... <br />====================================== <br /> <br />Pagpasensyahan mo na ako kaibigan...kung hindi na kita laging nadadalaw, <br />Kung hindi na madalas ang ating kwentuhan at ang ating tsismisan, <br />medyo naging abala kasi ako sa mga nakaraang araw at nakaraang bakasyon... kaya heto na ako ngayon, pilit na ibinabalik ang loob mo sa akin.. <br /> <br />Sana ay maging malapit ulit tayo... <br />Pero, hayaan mo,.. hahanap at hahanap parin ako ng oras para sayo... <br /> <br />Subalit sa kasalukuyan, kelangan ko muna ulit iwan ka at magpaalam ng sandali upang bumalik sa naiilawang sulok ng aking silid upang atupagin ang pagharap sa mga pahina ng aklat sa Biochem, Comparative Vertebrate Anatomy at Flora of Manila... <br /> <br />pasensya ka na ulit kaibigan ha... <br /> <br />Sa susunod,.ibubuhos kong muli ang puso at isip ko, sa iyo... <br /> <br />subalit hindi pa ngayon... <br /> <br />Hindi pa muna...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110568025285893661?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1102417848071588332004-12-07T19:11:00.000+09:002004-12-07T20:19:21.673+09:00=========================================== <br />Ang maiksing kwentong ito ay aking isinulat noong nakaraang taon sa <br />mga gabi na may pagkabangag ako at nagninilay-nilay sa aking mga <br />sentimiyento sa buhay..haha! Ano ang kahulugan nito? Hhmmmmm.. <br />hindi ko rin lubos na natatalos,.. kayat iiwan ko nalamang po sa inyo <br />ang pagpapakahulugan sa aking katha matapos itong mabasa... <br /> <br />Nawa ay magustuhan ninyo!! :) <br />============================================ <br /> <br /> <strong>Nakabibighani</strong> at misteryoso ang sinag ng buwan noong gabing yaon. Malamig ang simoy ng hangin na dumadampi sa aking halos manhid ng pisngi at tila nagbabadya ng pagdating ng isang daluyong. May kalungkutan ang malabay na puno ng akasya sa bawat dahong nalalagas sa kanyang matipunong sanga na tanaw mula sa aking kinaroroonan. <br /> <br /> Halos mag-iisang oras narin akong nakadungaw sa terasa ng gusaling iyon, kaya't nagdesisyon ako na maglakad na muna sa mahabang pasilyo sa ibaba. Nakabibingi ang katahimikan at hindi ko na makita ang nasa dulo ng pasilyo. Hanggang sa may maaninag akong pigura ng isang bata sa gitna. Hindi ko malaman ang pumipigil sa akin subalit, tila hindi ako makalapit sa mala-anghel na batang ito; bilugan ang kanyang mukha at katawan, mamula-mula ang pisngi at ang mga mata nito ay kumikislap na tila may taglay na pag-asa. <br /> <br /> Naging panatag ang aking kalooban ng sumilay ang ngiti sa labi ng bata. Nais ko na talaga siyang lapitan subalit nagulat na lamang ako ng may isang malalim na bangin ang gumuhit sa sahig! Nakangiti parin ang bata subalit, sandali lang... Hindi siya sa akin nakatingin... <br /> <br />Sa kabilang dako ng madilim na pasilyong ito nakatanaw at tumatawa... Subalit sino ang kanyang nginingitian? <br /> <br /> Lumingon ako upang tingnan kung sino ang kanyang nginingitian, at doon nakita ko ang isang diwata-- inaayos at pinagaganda ang kanyang mga perlas. Maningning at maliwanag ang diwata na nababalutan ng animoy bahaghari na siyang nagbibigay kaligayahan sa bata. <br /> <br /> "Da...da!" <br /> <br /> Ang masiglang sigaw ng walang-bahid-kasalanang bata habang sinusubukang kuhanin ang atensyon ng diwata. Ngunit ang tawag na ito ng bata ay hindi narinig ng diwata. Bagkus ay patuloy parin siya sa paglilinis ng mga perlas. Nalungkot ang bata ngunit alam niyang hindi ito makapipigil sa kanyang mithiin. Nais niyang maiduyan ng diwata habang umaawit ito. <br /> <br /> Unti-unti, sa mahina at wala pang kasanayang mga paa ay ipinagkatiwala ng bata ang kanyan bigat. Tumayo siya at nagsimulang lumapit sa diwata. Dahil sa tindi ng kanyang pagnanais na makalapit agad ay hindi niya napansin ang mga bato sa kanyang dinaraanan na naging dahilan ng kanyang pagkatalisod. <br /> <br /> "BOG!" <br /> <br /> Ang pumaimbabaw na tunog ng humampas ang munting katawan ng bata sa semento. Pinipigil ang luha, muli itong sumigaw-- "Da..da!" Subalit hindi parin ito narinig at napansin ng abalang diwata. Ang mga perlas niya na kung bibilangin ay umaabot ng dalawampu ay halos malinis ng lahat-- lima nalamang ang natitira. <br /> <br /> Muli, tumayo ang bata, sa isip niya ay ang hangarin na lumapit muli upang marinig na siya ng diwata. Sa pangalawang pagkakataon'y nadulas muli siya ng matapakan niya ang mga batong nakakalat sa pasilyo. Hindi sana siya iiyak subalit ang mga batong ito ay may mga bubog na sumugat sa kanyang mala-sutla at malalambot na tuhod at kamay... <br /> <br /> "Da,da,da,da,daaaaa!" <br /> <br /> Ang walang maliw na sigaw ng bata na halos ay wala ng boses. Sa tindi ng sakit, di na niya nakayang tumayo kaya't gumapang nalamang siya habang sumisigaw-- nanghihingi ng awa mula sa diwata, animo'y sinasabing tulungan mo ako. <br /> <br /> Nabigla ang diwata dahil sa sunud-dunod na hiyaw ng paos na bata; nabitiwan tuloy niya ang isang perlas, ang pinakamlaki at pinakamaganda sa lahat. Gumulong ito patungo sa direksyon ng bata at ng bangin. Buong lakas paring gumagapang ang bata habang sumisigaw at may namumutawing luha sa kanyang bilugang mata. Papalapit na ang bata sa diwata.. Konti nalamang.. Subalit hindi niya alintana ang bangin na mas malapit kaysa sa diwata. Ang diwata ay kinabahan narin at tumayo na. Ang perlas ay patuloy paring gumugumugulong patungong bangin! <br /> <br /> Sa pagpatong ng kamay ng bata sa kawalan ay nawalan na siya ng balanse at nahulog na pababa!--kasabay ang pagkahulog ng maningning na perlas. Buong giting na lumipad ang diwata pababa hanggang sa napansin kong mag-isa na lamang ako sa madilim na pasilyo. Nabuhayan ako ng kalooban sa muling pagliwanag ng bukana ng bangin. Nakita ko ng pakpak ng diwata at ang unti-unti niyang paglutang. <br />Nagtagumpay siya! <br />Sa kanyang kamay-- hawak niya ang napakahalagang PERLAS! <br /> <br />Maya-maya pa, parang may bulong na dala ang hangin na umiihip sa pasilyo <br />--"Da...da!" <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110241784807158833?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1101957443692756582004-12-02T11:28:00.000+09:002004-12-02T12:18:59.140+09:00****************************** <br />HAY Naku..... <br />****************************** <br /> <br /><strong>Wala nanamang pasok</strong>.. Hindi ko alam kung matutuwa pa ako o maiinis na sa sunud-sunod na mga araw na nawawalan ng pasok. Natutuwa ako kasi nabibigyan ako ng mas mahabang oras upang makapagpahinga at matulog. Subalit sa kabilang banda ay nakakaasar din sapagkat ilang gabi na rin akong nagpupuyat para sa mga exams at quizes na dapat sana ay naibigay na subalit nauudlot dahil kay <strong>Yoyong</strong> at kay <strong>Gat Andres Bonifacio</strong>... <br /> <br />Nakatadhana na nga siguro na mawalan kami lagi ng klase sa Plant Taxonomy (Lab at Lec) at sa Comparative Vertebrate Anatomy (Lec) namin. Ang mga asignatura na ito ay nakaiskedyul tuwing <strong>lunes</strong> at <strong>huwebes,</strong> na kung iisipin ay ang mga araw na lagi nalamang walang pasok (Pansin ko lang ha!). <br /> <br />Kaya eto ako ngayon pinipilit na maging produktibo sa mga araw na walang klase. At pilit din na pinupunan ang mga dapat sana ay nagawa ko na kung mayrong pasok, pero bakit kaya ganon? Kahit anong pilit ko na gumawa at magpakatoxic ay sa kama ko parin ang bagsak ko.. kapiling ng malambot kong unanan at bagong labang kumot..*Buntunghininga* Ayokong maging <em>idle</em>!!... Pero hindi ko ito minsan maiwasan.. Ang lamig kasi ng hangin na sinamahan pa ng makulimlim na langit. Tapos nakikita ko pa ang mga kakwarto ko na mga nakahilata na at tahimik na natutulog sa kani-kanilang mga kama, ang iba na nag-iinuman ng kape habang nagkukwentuhan, mga nagchechess, naggigitara at nagkakantahan...*Buntunghininga ulit* <br /> <br />Sana may pasok na bukas...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110195744369275658?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1101372027518525962004-11-25T16:45:00.000+09:002004-11-25T18:06:06.116+09:00Nakaranas ka na ba noong bata ka pa na matakot sa mga<strong> bampira</strong> at <strong>aswang</strong>? <br /> <br />Ito yung mga gabi sa buhay ko na tatakbo ako sa kwarto ng aking nanay at tatay upang doon na matulog katabi nila. O kaya naman ay ang piliting matulog na may nakatalukbong na kumot sa buong magdamag kahit na <strong>sobrang init</strong> wag lamang makagat sa leeg ng mga nagnanakaw ng dugong ito. Nananaginip pa ako noon ng mga patay na bigla nalamang mabubuhay at pupunta sa aming bahay para kuhanin ako at gawin ding kampon ng kadiliman na katulad nila. <br /> <br />Naranasan ko ito noong kasagsagan ng mga pelikulang <em>Shake Rattle and Roll </em>at <em>Halimaw sa Banga </em> na nagdulot sa akin ng hindi pagkakatulog sa loob ng mga isang linggo (at dapat may katabing bawang sa kama) Na nagiging dahilan kung bakit lagi akong napapagalitan ng nanay dahil lagi niyang nilalabhan ang bed sheet dahil sa baho ng bawang. Ultimo ang pagpunta sa aming CR noon upang umihi sa gabi ay nagpapasama pa ako sa aking nanay. Hindi narin ako maaaring utusan upang bumili sa gabi sa aming suking tindahan (Dely's Store) sapagkat hindi ako maaring lumabas sa takot sa bampira, werewolves at aswang at kung anu-ano pa na sa aking imahinasyon ay naglipana sa paligid. <br /> <br />Nakakatawa hindi ba? <br />Hanggang sa may mabasa ako ukol sa isang kakaibang sakit sa balat at sa <em>circulatory system </em>na maaaring isipin natin na pinagmulan ng mga sinasabing alamat sa mga bampira. Ito ay ang sakit na <strong>PORPHYRIA</strong> na noong Middle Ages natuklasan. Ito ay isang namamanang sakit na nakakaapekto sa isa(1) bawat 25,000 na tao. Pinaniniwalaan na ang sikat na pintor na si <em>Vincent van Gogh </em> na pumutol sa kanyang sariling tenga at nakapagbenta lamang ng isang painting sa tanang buhay niya ay nagkaroon ng sakit na ito. <br />Hindi nakakagawa ng <em>iron-containing heme </em>na bahagi ng <em>hemoglobin</em> (ang nagbibigay sa dugo ng pula nitong kulay) ang mga taong may ganitong karamdaman. nasabi ko na maaaring nag-ugat sa sakit na ito ang maraming alamat sa bampira at werewolves dahil sa mga kakaibang sintomas nito na maaari nating ikumpara sa karaniwang nagaganap sa isang "aswang" o bampira sa ating imahinasyon. <br />Ang mga sintomas ng PORPHYRIA ay ang mga sumusunod: <br /> <br /><strong>* </strong> <em>Photosensitivity </em>o ang pagkakaroon ng mga kakaibang epekto ng sikat ng araw sa katawan. Sinasabing kapag nasisikatan ng araw ang mga taong may karamdamang ito ay nagkakaroon sila ng mga sugat at bigla na lamang nagdudugo ang ilang bahagi ng kanilang katawan. Minsan din ay bigla nalamang napuputol ang mga daliri sa paa at kamay at pati na ang ilong tuwing nasisikatan sila ng araw. <br /><em>(Ito marahil ang dahilan kung bakit sinasabing ang mga bampira ay lagi nalamang nasa loob ng madidilim na lugar at tuwing gabi lamang lumalabas)</em> <br /> <br /><strong>*</strong> Ang mga ngipin din ay abnormal ang paghaba lalo na ang mga pangil. Umuurong din ang kanilang mga gilagid na lalong nagpapalitaw ng kanilang mga ngipin. <br /><em>(Ito kaya ang basehan ng mga matutulis na "pangil" ng mga bampira?)</em> <br /> <br /><strong>*</strong> Abnormal na paglago ng buhok sa mukha at mga kamay ng biktima. minsan din ay tila nagiging "paws" ang mga kamay ng may sakit na ganito. <br /><em>(Basehan marahil ng alamat ng werewolves?)</em> <br /> <br /><strong>*</strong> Pinaniniwalaan din na ang pag-iinject ng heme sa katawan ay isa sa mga panlunas sa sakit na ito. At dahil nga wala pang <em>Heme injections </em>noong Middle Ages, marahil ang mas mabuting paraan na naisip nila ay ang pag-inom ng dugo. <br /><em>(Na siya namang kilalang ginagawa ng mga bampira sa kanilang mga biktima)</em> <br /> <br /><strong>*</strong> Ang mga matatapang na mga kemikal at amoy ay nagdudulot din ng paglala ng mga sintomas ng sakit na ito. Ang mga ilan sa mga matatapang na kemikal at amoy ay katulad ng sa BAWANG, sibuyas atbp. <br /><em>(Maaaring maging basehan ng paniniwala na ang mga aswang ay takot sa bawang)</em> <br /> <br />Sa pagkukumparang ito, marahil nga ay nakahanap na ng siyentipikong paliwanag ukol sa mga bampira at aswang na nagdudulot sa mga maliliit na bata ng takot.(kagaya ko dati..hehe) <br />Tunay ngang nakakatawa pero kung iniisip ko dati na posible akong maging biktima ng mga naglipanang mga aswang at bampira sa paligid....Siguro nga ay nagkakamali ako.. Sapagkat sila palang may kakaibang karamdamang ganito ang nagmimistulang biktima at ang siyang dahan-dahang ninanakawan ng dugo, na siyang pumapatay sa kanilang sistema... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110137202751852596?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1100595700753355982004-11-16T18:15:00.000+09:002004-11-20T15:26:44.336+09:00<span style="font-size:130%;color:#cc9933;"><strong>Bakit ganito ako?</strong></span> <br /> <br />Dati na wala akong blog, tila mas madami pa sa mga sumusulpot na kabute tuwing tag-ulan ang mga nais kong isulat para sa blog... Pero ngayon naman na may blog na ako at lahat ay tila mas madalang pa yata sa patak ng ulan sa tag-araw ang <strong><em>pagnanais</em></strong> ko na sumulat.... Hindi naman ako ganito dati. Noon, hanggat maaari ay lagi akong may hawak na lapis at papel upang kung ano man ang aking makikita sa aking paligid na makakahuli sa aking atensyon ay dagli ko kaagad ito isusulat kahit nasaan man ako (kahit sa restroom pa..hehehe) <br /> <br /><b>Hanggang</b> sa kaninang umaga... Habang naglalakad sa kahabaan ng Ayala Blvd. sa pagitan ng TUP at PNU, bigla ko nalamang naramdaman ang malakas na pagnanais na maggawa ng blog... At ayun, naisip ko nalamang ng ikwento <strong>ang aking buhay tuwing umaga.</strong> <br /> <br />Kasalukuyan akong naninirahan ngayon sa isang liblib na kalye sa may San Marcelino (Teresa St.) na kung iisipin ay medyo may kalayuan sa Peyups. Bawat umaga, tinatahak ko ang mahabang stretch ng Ayala Blvd na kilalang-kilala na pugad ng mga holdapers at snatchers (lalo na tuwing madaling araw). Kahalo pa ng takot na ito ay ang maagang pagkahilo dahil sa sandamakmak na naglalakihang trak at sasakyan na dumadaan sa kalsadang katabi nito. Syempre pa, hindi rin maiiwasan sa paglalakad ang pagbubungguan ng mga estudyante at ang pagsisik-sikan lalo na tuwing mag-aalas siete ng umaga at alas-kwatro naman sa hapon... Kakaiba rin ang pakiramdam ng isang estudyanteng hindi naka-uniporme na mag-isang naglalakad sa dagat ng mga estudyanteng pusturang-pustura sa kanilang nagpuputiang uniporme <br /> <br />Subalit sa kabila ng nadadama kong takot, pagkahilo at pakiramdam na pagiging iba,.. may kakaiba ring kaligayahan ang napapasaloob ko tuwing naglalakad ako tuwing umaga.. Kaligayahan na marahil ay nag-uugat sa natatanging pakiramdam ng pagiging <strong>malaya at pagiging iba sa nakararami;</strong> pagiging malaya na isuot ang mga nais ko at ang pagkakaroon ng oras upang makapagisip-isip sa mga bagay-bagay na bumabagabag sa akin at sa mga nararanasan na kakaiba... Sa loob ng labinlimang minutong lakaring ito, napapagana ko ang aking imahinasyon tulad ng pagnanais na mawala nalamang ang lahat ng makakasalubong ko at maging malinis sa mga tao at mga sasakyan ang nilalakaran ko.. Naiisip ko rin kung ano kaya ang mga iniisip ng mga tao na nakaksalubong ko at doon ako nagsisimula na gawan sila ng mga dialogue na nakakatawa..Kung minsan naman ay kinakausap ko nalamang ang aking Bestfriend na si Jesus..la lang! kamustahan. <br /> <br /><strong>Marahil</strong> noong una ay hindi ko naeenjoy ang paglalakad ng mag-isa tuwing umaga, pero ngayon, tila nakakitaan ko na ito ng kakaibang kaligayahan.. praktikal at tama lamang marahil ito sapagkat mahigit dalawang taon ko pa itong gagawin sa bawat araw na gagawin ng Diyos...*Buntunghininga... Good luck sa akin! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110059570075335598?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9092186.post-1100081309241627502004-11-10T18:44:00.000+09:002004-11-10T19:27:01.593+09:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;color:#663300;"><strong><em>Papuri!! May Blog na ako..</em></strong></span></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:130%;color:#663300;"></span></em></strong> </div><div align="justify">Ang salitang <strong>Pahimis </strong>ay nangangahulugan na "Pasasalamat" o thanksgiving. At kaugnay nito ay nais ko munang ialay ang entry na ito sa pagpapasalamat sa isang taong naging responsable sa aking pagsusulat dito.. kay <a href="http://sedricke.blogspot.com">Sedricke</a> .. sapagkat kung wala siya ay wala akong blog ngayon..Naks! Pang-awards night.. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Hemingways, saka nalamang po ang ating kwentuhan sapagkat wala pa pong inspirasyong dumadapo sa aking isipan... hanggang sa muli...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Abangan...c,")</div><div align="justify"><blockquote><div align="justify"></div></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9092186-110008130924162750?l=hopiang-ube.blogspot.com' alt='' /></div>Chinggayhttp://www.blogger.com/profile/17454597050111821716noreply@blogger.com0